Taijiquan

Czym jest Taijiquan?

XX Puchar Polski Taijiquan

Taijiquan to chińska sztuka walki zapoczątkowana przez rodzinę Chen.

Jak podaje Wikipedia:

Nazwa stylu pojawiła się kilkaset lat temu. Historycznie wcześniejsze nazwy używane do określenia tej szuki walki to np. Changquan (Długa Pięść). Taijiquan to termin występujący w chińskiej filozofii Yin Yang, oraz filozofii taoistycznej.

Taijiquan w XVIII wieku było nauczane tylko w obrębie klanu (Chen). Sytuacja zmieniła się, kiedy w XIX wieku, zaczęto przyjmować na uczniów osoby spoza rodziny. Po krótkim okresie czasu zaczęły formować się nowe style, których nazwa z reguły wywodziła się od nazwiska jego twórcy. Najpopularniejsze z nich to: Yang, Chen, Wu, Sun, z których każdy posiada charakterystyczne cechy. Dla przykładu wykonując formę stylu Yang, należy poruszać się wolno, spokojnie i jednostajnie. Ruchy są delikatne i pełne gracji. Odmiana Chen natomiast charakteryzuje się zróżnicowanym tempem: zawiera mocne, gwałtowne uderzenia, skoki czy tupnięcia.

Jeśli chodzi o sam trening, obejmuje on głównie tzw. ćwiczenia podstawowe (jibengong), które pomagają rozwinąć cechy motoryczne jak: gibkość, siłę, szybkość, skoczność itd., formy, czyli złożone układy ruchowe (taolu), w tym z bronią (np. z mieczem – czyli taijijian, szablą, włócznią, kijem, halabardą, dwiema szablami, dwoma mieczami), ćwiczenia z partnerem tui shou (pchajace ręce), naukę walki i samoobrony. Oczywiście do osiągnięcia optymalnych efektów należy wplatać tez ćwiczenia siłowe i wyrabiające kondycje.

Myślę, że można wyróżnić trzy główne sposoby postrzegania i trenowania taiji. Z pomocą tu przychodzi znowu stara, dobra Wikipedia:

  • Nurt sportowy, w którym taijiquan jest jedną z konkurencji sportowego wushu, w Chinach określanego jako bisai wushu, lub xiandai wushu. Ta odmiana taijiquan podlega rygorom treningu sportowego, a występ zawodnika w czasie zawodów jest oceniany według kryteriów technicznych, estetycznych, gimnastycznych, oraz niektórych zasad charakterystycznych dla taijiquan tradycyjnego. System oceniania jest zbliżony do gimnastycznego, skala ocen obejmuje od 0 do 10 pkt. Obok konkurencji taijiquan (układu bez broni, wykonywanego solo) wyróżniamy również konkurencję taijijian (układ z mieczem, wykonywany solo).
  • Nurt zdrowotny, nauczany głównie w Chińskiej Republice Ludowej. Taiji traktuje się głównie jako ćwiczenie gimnastyczne, mające sprzyjać zachowaniu zdrowia i rozwojowi psychofizycznemu.
  • Nurt „duchowy”, rozpowszechniony w latach sześćdziesiątych XX wieku na Zachodzie. Taiji zostało wmieszane w różne koncepcje, pochodzące głównie z ideologii hippisowskiej oraz z ruchu New Age. Traktuje się taiji jako ścieżkę rozwoju duchowego. Jednakże według ekspertów jest to związany z modą kierunek, który najbardziej powierzchownie pojmuje taiji i rozpowszechnia znacznie zubożony obraz filozofii Dalekiego Wschodu.

Jak widać, Taijiquan jest sportem bardzo zróżnicowanym. Przez tę różnorodność, ćwiczyć może każdy – od nastolatki na wysokim poziomie sportowym, rywalizującej na zawodach, po osobę starszą, szukającej nieobciążającej aktywności fizycznej. Kwestia podejścia i aspiracji. 😉

W internecie można znaleźć wiele materiałów o Wushu. Mowa tu o filmach z zawodów, treningów, tych instruktażowych czy promujących tę sztukę walki jako sport. Zapraszam do oglądania!

Pierwszy przedstawia Alfreda Hsinga, wykonującego wushu sportowe, konkretnie jianshu (czyli formy z mieczem) w reklamie marki adidas.

 

 

Drugi to Michał Ignatowicz, mój trener klubowy i jego wykonanie formy stylu Chen z halabardą (w trzech częściach):

 

 

Trzeci natomiast to mój pokaz formy ręcznej stylu Chen podczas Pucharu Polski z 2017 roku: